Steve McQueen

 

Mossel of Skrei

Wat is dat vandaag toch met het vis-aanbod. Mijn broer komt net terug van een weekend Oostende en wil voor mij een stuk Skrei bakken. Ik verschil nogal van mijn broer, zo kan hij bijvoorbeeld heel goed koken en natuurlijk zou ik heel graag willen ingaan op zijn culinaire aanbod. Maar Phil was hem voor. Die wil voor mij mosselen maken, vers van de markt. De mosselen winnen het van de Skrei, ook al omdat er na de mosselen zal genoten worden van de 'Euro Trash' op één. Jawel, ik mag mij stilaan weer verheugen op het grootste feest van het jaar : het Eurovisiesongfestival

Valentijn voor vader van moeder

Mijn vader heeft deze week zijn verdiende Valentijn gekregen. Hij gaat twee keer per dag, zeven op zeven, mijn moeder helpen tijdens het eten in het bejaardentehuis. Ze woont er nu reeds, tegen alle verwachtingen in, bijna een jaar. Ze is gelukkig, dat zie en voel ik wanneer ik haar op zondag ga bezoeken en haar voeten masseer. Als een mens niet meer stapt, beginnen die serieus op te zwellen. De wekelijkse voetmassage doet haar goed. Ondertussen is ze druk bezig met het vertellen van verhalen, maar allemaal in haar taal, een soort brabbeltaal waar ik niet veel van kan uitmaken. Af en toe komt er een herkenbaar woord uit.

Met tranen in zijn ogen vertelde mijn vader me vandaag dat moeder, zijn vrouw, opeens tijdens een zeldzaam helder moment hem zei : "Awel Jan, ik zie U nog altijd graag". Liefde, er staat geen leeftijd op, maar ik denk dat mijn ouders elkaar nog nooit zo graag hebben gezien als nu tijdens de dementie. Mooi en ontroerend. 
Elke week weer verschiet ik van mijn vader. Tijdens onze wekelijkse koffie, bij hem thuis in de zetel, begint hij vragen te stellen over mijn werk, mijn ambitie en mijn relatie. Daar moet je dan midden tachtig voor geworden zijn. Maar onder het motto 'beter laat dan nooit' mag dit tellen. Het is nu in hun laatste levensfase dat ik emotioneel eindelijk dicht bij mijn ouders sta en dat doet deugd. Het is voordien anders geweest. Voor mij mag het zo nog even blijven duren.

'12 Years a Slave' Steve McQueen

De nogal voorspelbaar historische dramafilm '12 Years a Slave' geregisseerd door Steve McQueen is gebaseerd op de autobiografie 'Twelve Years a Slave' (1853) van Solomon Northup. Deze Solomon is een vrij man en woont met zijn gezin in New York. Wanneer zijn gezin de stad uit is wordt hij door twee mannen ontvoerd. (Heel even dacht ik  nog dat dit een ander verhaal ging worden.)  Vastgebonden wordt hij naar het zuiden gestuurd en verkocht als slaaf. Als slaaf wordt hij jaren lang afschuwelijk behandeld. Het is een bijna onmogelijk en onvoorstelbaar verhaal.
Zoals veel mensen nog een aversie hebben tegen Duitsers (n.a.v. hun oorlogsverleden), zo begrijp ik waarom ik dat heb met Amerikanen. Een tolerant volk was (is ?) het niet. De korte heilige symbolische timmermansrol (lees Jozef) voor Brad Pitt gaat er wat over. Maar hij was dan ook een grote geldschieter voor deze prent. Een typisch Amerikaans product met veel leed en uiteindelijk een happy end waar ikzelf (ik moet het toegeven) ook wel een traan heb weggepinkt. Voor mij geen Oscars voor deze film, ook al is Michael Fassbender wederom de ster van dit spektakel.

langeneusmuis

'Heartbeat of the Death Queen-Elizabeth the first' Haruko Maeda (2013)

 

'De behandeling' Hans Herbots

Deze razend spannende Vlaamse verfilming van 'The Treatment' is van top kwaliteit met een schitterende hoofdrol voor Geert Van Rampelberg.

Ook al rammelt het scenario hier en daar wel eens, en ook al vraag ik me soms af waarom men niet gewoon het licht aansteekt, voor mij blijft deze thriller meer dan overeind. Naar het einde toe wordt het zelfs pure horror.
Het verhaal : "Rechercheur Nick Cafmeyer heeft de looks, is slim en maakt carrière. Maar er hangt een zware schaduw over zijn leven en relaties. Nick worstelt met de onopgeloste verdwijning van zijn broer Bjorn. Nick wordt betrokken in een onrustwekkende zaak : een koppel is drie dagen vastgehouden door een indringer. Van hun negenjarig zoontje en de dader ontbreekt elk spoor... Nick neemt de leiding in deze adembenemende klopjacht...".

De close-ups en camerabeelden zijn spectaculair, de acteurs zijn één voor één allemaal overtuigend. Ik heb er van genoten en weet nu ook dat we naast Matthias Schoenaerts een nog knappere acteur hebben, namelijk deze Geert Van Rampelberg.

pink poetin

"2" by Otto Rieger (1978)

meermoedaniezijn

Familie Therapie Terra

Onze dure F.F.T. (Functional Family Therapy)licentie met Amerika loopt ten einde in april dit jaar. Het is een lange, moeizame rit geweest en ik zal de wekelijkse Skype met mijn Amerikaanse supervisor Kelly missen. Maar na vier jaar zit het in mijn vel, het zit in mijn systeem. Vanuit de Raad Van Bestuur, de opdracht gekregen om van dit Amerikaans therapeutisch model een geheel eigen en aangepast Vlaams model te maken.
Samen met mijn coach en twee leuke, boeiende collega's zijn we vandaag begonnen aan deze nieuwe rit. Een nieuwe uitdaging. Begin april verwacht men dit eigen model. De naam hebben we al F.T.T. (Familie Therapie Terra). Niet bijster origineel, maar wel herkenbaar voor de doorverwijzers. Jawel, ook binnen de sociale, non-profit sector beginnen we hoe langer hoe meer commercieel te denken.
We zijn nog maar net begonnen, maar ik weet dat het model er gaat staan. Het gaat iets bijzonder worden. Maar vooral wij gaan hierdoor een aantal gezinnen in relationele nood een alternatief kunnen bieden. Ik weet dat het werkt. En natuurlijk kan ik het zelf helemaal inschakelen in mijn eigen praktijk.

Solliciaties

Samen met directie, coach en collega op zoek gegaan naar nieuwe collega. Zesendertig brieven weerhouden, tien kandidaten kunnen uitnodigen en uiteindelijk na wijs beraad een goede keuze kunnen maken. Welkom Gudrun !

Hotel Le Corbusier

Marseille, Hotel Le Corbusier. Eén van de meest fascinerende plaatsen waar ik ook verbleven heb.